درس هایی از احکام | احکام در رفت و آمدهای فامیلی

درس هایی از احکام مجموعه ایست به قلم حجت الاسلام علیرضا محمدی نژاد، که از تاریخ 18 آذر 1398 هر هفته برای هفته نامه ی افقِ حوزه نوشته میشود؛

آیا صله ی رحم واجب است و حتما باید به منزل برویم؟
پاسخ: صله ی رحم (ارتباط داشتن با خویشاوندان نَسَبی (1))، یکی از واجبات است و قطع ارتباط (قهر کردن) با خویشاوندان از گناهان کبیره است، ولی صله ی رحم منحصر در دید و بازدید نیست؛ بلکه از راه های دیگر مانند تلفن، نامه و امثال آن نیز محقق میشود. (2)

اگر خویشاوندان نسبی ما اهل گناه باشند صله رحم چه حکمی دارد؟
پاسخ: اگر رفتن به منزل اقوام موجب شود انسان یا فرزند و همسر و همراهان او به گناه و انحراف اخلاقی و اعتقادی بیفتند (مثلا افراد آن منزل، در مقابل نامحرم بدون حجاب ظاهر میشوند یا مهمان را به دیدن تصاویر و یا فیلم های غیر اخلاقی و نشستن بر سر سفره ی شراب و قمار بازی دعوت میکنند)، نباید در این مهمانی شرکت کند (شرکت کردن در این مهمانی و هر مجلس گناهی حرام است) مگر حضور شما و خانواده تان باعث نهی از منکر و کنار گذاشتن گناه باشد (3) و باید به تبریک تلفنی یا پیامکی و مانند آن اکتفا کند.

در صورتی که بستگان ما اهل خمس نباشند چطور؟
پاسخ: در رابطه با خمس نیز، تا وقتی یقین ندارید به چیزهایی که میزبان برای شما آورده (مانند میوه، چایی و شکلات و …) خمس تعلق گرفته یا نه ، تصرف و استفاده از آن جایز است و تحقیق هم لازم نیست؛

توضیح بیشتر:
صله ی رحم لزوما به معنای رفت و آمد به منزل اقوام (دید و بازدید) نیست؛ بلکه به معنای قهر نبودن و قطع نکردنِ رابطه است. بنابراین همین که فامیل با هم قهر نباشند و گاهی با تلفن و پیامک حال هم را بپرسند یا به امور هم اطلاع پیدا کنند و در صورت امکان، رسیدگی نمایند، کافی است. امام علی علیه السلام فرمودند: (صلو ارحامکم و لو بالتسلیم (4)) (با خویشاوندان ارتباط داشته باشیید، هرچند به سلام کردن).

برای دانلود شماره ی 611 هفته نامه ی افق حوزه اینجا کلیک کنید؛


پی نوشت ها:

1) منظور از خویشاوندان نسبی کسانی هستند که در مراتب ارث قرار دارند و احتمال ارث بردنشان از هم وجود دارد. ولی بستگان دور را شامل نمیشود؛
2) خامنه ای، پایگاه اطلاع رسانی، پرسش های متداول، س432، سیستانی و مکارم، استفتاء؛
3) خامنه ای، اجوبة الاستفتائات، س 1427 و 1429 و 1154؛ مکارم، استفتائات جدید، ج2، س719 و ج 1 ، س 537؛
4) کافی، ج2، ص155؛

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.